Jak przygotowuje się sambal?

W tradycyjnych azjatyckich przepisach na sambal często wykorzystuje się czerwoną papryczkę chilli, a w surinamskich sambalach bazuje się na papryczce:

• Adyuma – wyróżnia się żółtymi lub jasnozielonymi i wydłużonymi owocami o nieregularnym kształcie;
• Madame Jeanette – żółte, krótkie i niezwykle ostre owoce.

Często sambal jest wytwarzany z pasty z krewetek lub sosu rybnego. Można oczywiście użyć również habanero lub innej ostrej papryki albo sięgnąć po imbir, pastę z tamaryndowca, sok z limonki lub cebulkę. W wersji surinamskiej najpopularniejsze są:

• sambal oelek – ostre czerwone chili z dodatkiem soli i soku z limonki;
• sambal belacan – chili uciera się z pastą krewetkową, do której można dodać pomidory lub mango; danie doprawia się solą, cukrem i sokiem z limonki;
• sambal trassi – wersja z pastą krewetkową, ale bardziej skondensowaną niż w przypadku sambal belacan.

Sposób podawania – na co zwrócić uwagę i z czym podawać sambal?

Sambal je się przede wszystkim jako dodatek do ryżu, roti, makaronu lub chleba. Można go dodawać właściwie do wszystkich słonych dań. Podaje się z nim np. bara, czyli słone przekąski w kształcie pączka. Daje się go też do surinamskiego bami.

Podobne dania

Sambal występuje w bardzo wielu odmianach, nie jest jednak jedynym czerwonym ostrym sosem. Sambal najbardziej przypomina meksykańską salsę, ale jest od niej gęstszy i znacznie bardziej ostry.

Podobną propozycję stanowi sriracha. To tajski sos z przetartych papryczek chili z dodatkiem czosnku, octu, cukru i soli, a także gochujang, czyli koreańskiej pasty z ostrej papryki.

Ciekawostki na temat sambal

Sambal jest często opisywany jako indonezyjski przysmak i faktycznie został opracowany w obrębie archipelagu indonezyjskiego. Jednak główny składnik pasty – papryczka chili – nie pochodzi z Azji Południowo-Wschodniej. Typowe warianty stosowane w przepisach na sambal obejmują pieprz Cayenne (Capsicum frutescens) i zieloną paprykę chili (Capsicum annuum). Rodzaje te pochodzą z półkuli zachodniej i zostały wprowadzone do archipelagu indonezyjskiego w XVI wieku przez żeglarzy portugalskich oraz hiszpańskich podczas wymiany kolumbijskiej.

Nazwa jednej z odmian tej pasty, sambal oelek, pochodzi od indonezyjskiego słowa oznaczającego tradycyjny kamienny moździerz, który do tej pory wykorzystuje się do przygotowywania sambalu na Jawie.