Jak przygotowuje się Kartoffelsalat?

Kartoffelsalat jest popularna zarówno w Niemczech, jak i Polsce. Najstarszy polski przepis (inspirowany najprawdopodobniej wpływami niemieckimi) pochodzi z 1842 roku od od Jana Milikowskiego, który w swojej książce kucharskiej „Potrawy z kartofli” zamieścił o niej informację.

Kartoffelsalat można przygotować na kilka sposobów. Jej bazą są przede wszystkim ugotowane w łupinach ziemniaki, które następnie są marynowane w occie winnym. Do tego dodaje się cebulę (najczęściej czerwoną), kiszone lub konserwowe ogórki, szczypiorek oraz przyprawy. Wszystkie składniki miesza się z sosem na bazie majonezu lub śmietany albo jogurtu. W południowych landach istnieje jednak inny przepis: wszystkie składniki zalewa się sosem na bazie bulionu, oleju/oliwy, octu i przypraw.

Sposób podawania – na co zwrócić uwagę i z czym łączyć Kartoffelsalat?

Niemiecka sałatka ziemniaczana występuje w bardzo różnych wersjach. W zależności od regionu nieco inaczej się ją podaje. Na północy na przykład istotnym jej składnikiem jest majonez. Na południu przybiera ona lżejszą formę. Zawsze jest serwowana na zimno, z jogurtem i bogatą ilością przypraw. Można też spotkać wersję na ciepło, polaną sosem winegret. Tradycyjna sałatka ziemniaczana musi się znaleźć na świątecznym stole. Stanowi również nieodłączne towarzystwo sznycla wiedeńskiego oraz innych mięsnych potraw. Często można ją spotkać w duecie z kiełbaskami wieprzowymi (Bratwurst). Przystawka pasuje również do potraw z grilla, dobrze smakuje z piwem. 

Podobne dania

Kartoffelsalat przypomina w dużej mierze polską i rosyjską sałatkę warzywną (znaną też jako sałatka Olivier). Najbliżej jej chyba jednak do śląskiego szałotu kartoflanego z boczkiem wędzonym i ogórkiem kiszonym.

Ciekawostki na temat Kartoffelsalat

1. Sałatka z ziemniaków to jedna z najbardziej tradycyjnych niemieckich potraw – przez lata była często jednym z głównych dań na wigilijnym stole, czasami – w okresach biedy – jedynym.
2. Do sałatki kartoflanej wybiera się specjalny gatunek ziemniaków: po ugotowaniu nie mogą być one sypkie (mehlig kochend), a muszą mieć zwartą konsystencję (fest kochend).