Jak przygotowuje się beef Wellington?

Polędwica Wellington uchodzi za danie, które wymaga od kucharza wprawy i doświadczenia. Wołowinę najpierw płucze się w zimnej wodzie, oczyszcza z błon, naciera solą i pieprzem. Warto ją także obwiązać bawełnianą nicią, aby mięso zachowało regularny kształt w czasie smażenia. Następnie na patelni mocno rozgrzewa się masło klarowane i na nim obsmaża mięso na złoto. Po zdjęciu z patelni, jeszcze gorące, smaruje się musztardą.

Pieczarki (lub borowiki) czyści się, mieli w maszynce lub kroi na drobne plasterki. Podsmaża się je na tej samej patelni, na której smażyło się mięso, przyprawia tymiankiem i pozostawia do wystudzenia.

Na płacie ciasta francuskiego rozsmarowuje się farsz grzybowy, na nim ewentualnie kładzie się także foie gras. Na tak przygotowanym cieście układa się polędwicę. Ciasto następnie należy zlepić i posmarować roztrzepanym jajkiem. Całość piecze się najpierw 10 minut w temperaturze 200°C, a następnie 30 minut w temperaturze 180°C.

Sposób podawania – na co zwrócić uwagę i z czym podawać polędwicę Wellington?

Polędwicę Wellington podaje się właściwie wyłącznie podczas uroczystych obiadów. Jest to także jedno z brytyjskich dań na święta Bożego Narodzenia. Można je również zamówić w eleganckich restauracjach. Danie najczęściej serwuje się w towarzystwie sałat z winegretem lub pieczonymi ziemniaczkami oraz kieliszkiem czerwonego, wytrawnego wina.

Podobne dania

Bardzo podobna potrawa do polędwicy Wellingtona występuje w kuchni francuskiej i jest to bœuf en croûte. W innych kuchniach nie sposób znaleźć podobnego dania. Oczywiście mięso w cieście przyrządzane na różne sposoby pojawia się w kuchni orientalnej, węgierskiej, a nawet polskiej, natomiast są to potrawy zupełnie różne od tych użytych do przyprawiania brytyjskiej polędwicy.

Ciekawostki na temat polędwicy Wellington

Polędwica Wellington swoją nazwę otrzymała podobno na cześć Arthura Wellesleya, diuka Wellington, bohatera bitwy pod Waterloo, która doprowadziła do upadku zagrażającego Brytyjczykom Napoleona. Niewątpliwie danie cieszyło się ogromną popularnością już w pierwszej połowie XIX wieku. Podawano je przede wszystkim na brytyjskich bankietach. Według innych przekazów nazwa pochodzi od butów z błyszczącej brązowej skóry, znanych jako buty Wellingtona (dziś „wellies” to określenie kaloszy). Francuzi twierdzą jednak, że danie to było żelazną propozycją w ich jadłospisie na długo przed bitwą pod Waterloo, więc Anglicy nie mają prawa przypisywać sobie autorstwa tej potrawy. Co ciekawe, pretensje zgłaszają także Belgowie. Specjaliści od haute cuisine twierdzą, że ciasto i pasztet są francuskie, doskonałość mięsa angielska, a estetyka dania przywołuje kuchnię belgijską.